Ontmoeting met R.A.M.A.

26 juni 16
Kees Deckers

Ontmoeting met R.A.M.A.

In het artikel “Ja, BuitenAardsen hebben bestaan en hun ruimtesondes hebben ons zonnestelsel bereikt”, dat kortgeleden op UFOWIJZER verscheen, valt te lezen hoe de wiskundigen Arwen Nicholson en Duncan Forgana in 2013 berekenden dat BuitenAardsen ons zonnestelsel al bereikt kunnen hebben, ondermeer door gebruik te maken van zichzelf-replicerende ruimtesondes. Dit artikel gaat over een voorstel voor een project door “Made In Space” (M.I.S.). Daarmee menen zij ruimtemijnbouw op asteroïden vele malen praktischer en economischer te kunnen maken. Kortweg is het idee om als ruimtemijnbouwbedrijf niet van asteroïde naar asteroïde te reizen, maar om de asteroïden naar het ruimtemijnbouwbedrijf zelf toe te laten komen. Het idee kan ook beschouwd worden als een voorloper van zichzelf-replicerende ruimtesondes.

Onderstaande is gebaseerd op de artikelen: “Plan to Turn Asteroids Into Spaceships Could Spur Off-Earth Mining” (Plan om Asteroïden Om Te Bouwen In Ruimteschepen Kan Ruimtemijnbouw Aansporen) (http://www.space.com/33079-turning-asteroids-into-spaceships-made-in-space.html) en “How We Want to Turn Asteroids Into Spacecraft” (Hoe We Asteroïden Willen Ombouwen In Ruimteschepen) (https://medium.com/made-in-space/how-we-want-to-turn-asteroids-into-spacecraft-e95d3214d787#.etnmwivmw).

Het plan is “Project R.A.M.A.” gedoopt. R.A.M.A. staat voor “Reconstituting Asteroids into Mechanical Automata” (Asteroïden Ombouwen in Mechanische Automaten). De naam, zo zegt Jason Dunn, mede-eigenaar van M.I.S., is een verwijzing naar Arthur C. Clarke’s vierdelige wetenschappelijke fictie-boekenserie over een BuitenAards ruimteschip, eerst aangezien voor een asteroïde, dat Rama gedoopt werd in het eerste deel, getiteld: Rendezvous with Rama. Clarke ontleende die naam zelf weer aan de hindoe-avatar Rama uit de Ramayana.

Ram
100.000,- dollar voor project van M.I.S.
Dunn zegt over M.I.S.:

Bij Made in Space benaderen we de aflevering van ruimtegrondstoffen naar verafgelegen ruimtestations op een andere wijze. Een wijze die schaalbaar is, kosten-effectief, en die verzekert dat de overvloedige materiële rijkdom van het binnenste deel van het zonnestelsel gemakkelijk beschikbaar komt aan de mensheid op een bijna automatische manier.

Op dit moment heeft het M.I.S. 100.000,- dollar ter beschikking gesteld gekregen van het N.I.A.C.-programma (N.A.S.A. Innovative Advanced Concepts-programma: https://www.nasa.gov/directorates/spacetech/niac/index.html). Daarmee kan het Noord-Amerikaanse bedrijf (http://www.madeinspace.us/) 9 maanden lang een nader uitgewerkt plan maken dat de uitvoerbaarheid moet bewijzen van hun Project R.A.M.A.
Het N.I.A.C.-programma kent onderzoeksschenkingen toe met de bedoeling buiten-de-doos-manieren te bestuderen om ruimte-exploratie aan te pakken. Het brandpunt is met name gericht op lange-termijn projecten, die operationeel zouden kunnen worden in tijdschalen van 10 en meer jaren. Zo zal Project R.A.M.A. als alles doorgang heeft pas operationeel worden in de late jaren 2030.
Het idee van M.I.S., dat als doel heeft “technologieën te ontwikkelen, die nodig zijn voor de mensheid om een multi-planetaire beschaving te worden”, is op dit moment derhalve nog pure speculatie.

De hoofdlijnen van Project R.A.M.A.
Project R.A.M.A. is het idee om asteroïden om te bouwen tot reusachtige, autonome ruimtevaartuigen. De asteroïden zouden over enkele tientallen jaren zichzelf naar ruimtemijnbouwstations moeten brengen, om daar te worden ontdaan van hun overvloedige grondstoffen, om, zoals men het bij “Made In Space” ziet, op die manier te helpen bij het openen van “de laatste grens” voor de mensheid. Wat in het Engels “the final frontier” heet en daarmee verwijst naar een andere wetenschappelijke fictie-serie.

Fase 1 is het creëren van een zogenaamd robotachtig Zaadschip. Dit R.A.M.A. Zaadschip, dat haar eerste reis zou moeten maken in de late 2030-er jaren, zal electrische voortstuwing en zwaartekrachtondersteuning gebruiken om naar een “Near Earth Asteroid” (N.E.A. – Nabij de Aarde-Asteroïde) te vliegen, waarvan bekend is dat die er zijn binnen slechts enkele tientallen Maanafstanden van de Aarde.

Na de asteroïde veilig bereikt te hebben, begint het Zaadschip ruwe grondstoffen te oogsten van de oppervlakte en de ondergrond van de N.E.A., waarbij I.S.R.U.-technologie wordt gebruikt, ontwikkeld door N.A.S.A. I.S.R.U. staat voor “In Situ Resource Utilisation”, ergo gebruikmaken van de middelen ter plaatse beschikbaar.

Het Zaadschip verfijnt en raffineert het ruwe materiaal tot wat benodigd is en gebruikt het resulterende materiaal voor de fabricatie van de benodigde, mechanische componenten. Daartoe wordt ondermeer gebruik gemaakt van 3D-drukmachines en -technologie.

Nadat de componenten gemaakt zijn en gekwalificeerd, worden ze geïntegreerd tot één groot, complex ontwerp, wat subsystemen bevat voor mechanisch aangedreven G.N.C. (Guidance, Navigation and Control – Besturing, Navigatie en Contrôle), oriëntatie-contrôle, voortstuwing, energie-opslag en autonome navigatie.

Ram2

Zo wordt de asteroïde tenslotte zelf een autonoom, mechanisch ruimtevaartuig, dat R.A.M.A.-1 wordt gedoopt. R.A.M.A.-1 wordt vervolgens geprogrammeerd om langzaam aan haar pad te wijzigen en een nieuwe koers te volgen naar het Aarde-Maan Lagrangepunt 5, waar dan al asteroïde-mijnbouw gepleegd wordt en gewacht wordt op R.A.M.A.-1 om haar grondstoffen te laten delven, aldus Dunn.

De Nederlandstalige Wikipedia zegt over het Lagrangepunt ondermeer (https://nl.wikipedia.org/wiki/Lagrangepunt):

Een Lagrangepunt is een specifieke vorm van baanresonantie. In een Lagrangepunt kan een klein object zoals een ruimtestation een vaste relatieve positie behouden ten opzichte van twee hemellichamen die rond een gezamenlijk zwaartepunt draaien. Deze positie is stabiel. Hierbij moet de massa van het object in het Lagrangepunt verwaarloosbaar zijn ten opzichte van de twee hemellichamen en moet deze massa de juiste snelheid en richting hebben. Ieder tweelichamensysteem dat draait rond een gemeenschappelijk zwaartepunt heeft vijf Lagrangepunten, waarvan er drie liggen op de verbindingslijn tussen de twee hemellichamen. Tweelichamensystemen waarvoor dit van toepassing is zijn bijvoorbeeld Zon en Aarde, Zon en een andere planeet, en Aarde en Maan. Het kleine object kan in plaats van “stil te staan” op een Lagrangepunt er ook een baan omheen beschrijven.

Zodra R.A.M.A.-1 onderweg is naar het L5-punt, wordt het R.A.M.A. Zaadschip naar een nieuwe asteroïde gezonden om de ombouw ervan tot R.A.M.A.-2 te starten enzovoorts, tot het Zaadschip van ouderdom en slijtage stopt met functioneren.

De asteroïde-ruimteschepen zullen trouwens nogal primitief lijken, zegt Dunn. Dat komt omdat ze grofweg mechanisch en analoog zullen werken. Ze zullen dus geen raketmotoren hebben, zoals wij die kennen, noch complexe electronische schakelsystemen. Dunn vergelijkt ze met het Antikythera-mechanisme, dat op dit moment bekend staat als ’s werelds oudste, analoge computer, daterend van plm. 2.200 jaar geleden:

Ram3

Het Mechanisme van Antikythera
(https://nl.wikipedia.org/wiki/Mechanisme_van_Antikythera)

Ter afsluiting een aantal persoonlijke en zeer kritische noten
Persoonlijk ben ik een groot voorstander van het steeds verder stappen van de mensheid naar de ruimte buiten de Aarde. Maar dan als één mensheid, dat wil zeggen op basis van overeengekomen afspraken en wetten tussen alle ongeveer 200 naties, die de mensheid telt.

Momenteel gebeurt er mijns inziens iets heel anders. Op 25 november 2015 heeft een Noord-Amerikaanse president een binnenlandse wet ondertekend, die de mensen van dat ene land het recht geeft om asteroïde-grondstoffen, die zij delven en verwerven, te mogen bezitten en die de commerciële exploratie en gebruikmaking van grondstoffen van asteroïden aanmoedigt (zie artikel: “Noord-Amerika start illegale ruimtekolonisatie – BuitenAardsen opgepast: De Aardsen komen!” (http://ufowijzer.nl/tekstpagina/StartIllegaleRuimtekolonisatie.php)). Deze wet omzeilt zo op kleinzielige wijze alle internationale afspraken en verdragen van de Verenigde Naties, die stellen dat asteroïden en andere hemellichamen zèlf níét bezit mogen worden.

Sindsdien lijkt er met name in dat ene land een stroomversnelling plaats te vinden, waarbij privé-ruimtevaartbedrijven bijna over elkaar heen struikelen om de eerste te zijn om her en der asteroïden en meer te bereiken, te grijpen en (net-niet) te bezitten, maar wel te bezetten. Kortom, een nieuwe “goudkoorts” (grondstoffenkoorts) is duidelijk gestart.

Het is intrigerend en triest tegelijk om te zien hoe sommige mensen opnieuw door middel van taaltrucs degenen proberen te worden om meer bezit te verkrijgen dan anderen en zich zo te verrijken. Ook in Dunn’s informatie over zijn bedrijf M.I.S. (in de moderne vorm van interpunctie MIS) is dit soort taalspel te vinden. Twee voorbeelden: “…die verzekert dat de overvloedige, materiële rijkdom van het binnenste deel van het zonnestelsel gemakkelijk beschikbaar komt aan de mensheid op een bijna automatische manier.” En: “technologieën te ontwikkelen, die nodig zijn voor de mensheid om een multi-planetaire beschaving te worden”. Dat woordje “mensheid” klinkt hier prachtig positief. Maar wie en wat zal straks daadwerkelijk het meeste financieel-economische profijt hebben van deze ruimtekolonisatie en ruimtemijnbouw? De gehele mensheid evenredig en gelijk, of slechts bepaalde ruimtekoloniserende bedrijven, zoals multinationaalkoloniserende bedrijven dat nu reeds doen op Aarde? Alle bijna 200 landen evenredig en gelijk, of sommige landen bovenal?

Twee punten uit Project R.A.M.A. en M.I.S. (MIS) kunnen mijns inziens terecht tot grote problemen gaan leiden in verband met wie nu eigenlijk de ruimte en delen daarvan zou mogen bezitten. Het eerste is: Als de Noord-Amerikaanse binnenlandse wet van 25 november 2015 daadwerkelijk stelt dat ruimte-ondernemers wèl de grondstoffen van een asteroïde mogen delven en bezitten ter verkoop, maar níét de asteroïde zelf, mag MIS dan überhaupt asteroïden wel verplaatsen? Vraag is daarbij tegelijkertijd, wat voor consequenties dat verplaatsen kan hebben voor ondermeer de directe omgeving, waar de asteroïde wordt weggehaald, evenals voor de directe omgeving, waar de asteroïde tenslotte in een parkeerplaats wordt gebracht, het Aarde-Maan Lagrangepunt 5.

Het tweede is: Dunn meldt tussen neus en lippen door over die parkeerplaats, het Aarde-Maan Lagrangepunt 5, dat als R.A.M.A.-1 daar arriveert daar al ruimtemijnbouw wordt gepleegd. Mijn directe reactie daarop is: O ja? En door wie dan wel? Is het MIS zelf, die daar gaat rondhangen om ook die mijnbouw even te plegen? Welk project is dat? En waarom heeft MIS of een ander bedrijf en/of dat of dat land het recht om daar letterlijk rond te gaan hangen? En waarom niet elk ander ruimtevaartbedrijf en/of land van de Aarde?

Zonder een profeet te hoeven zijn of een supercomputer met zogenaamde voorspellende programma’s nodig te hebben, durf ik nu al te voorspellen dat de wijze waarop zoals altijd weer zogenaamd geweldige stappen voorwaarts gedaan worden voor de “mensheid”, deze zullen leiden tot nog meer conflicten met zelfs de mogelijkheid van de eerste BuitenAardse oorlog door en tussen mensen (voor zover die al niet gestart is). Een ruimteoorlog tussen ruimte- en asteroïdekoloniserende en -exploiterende bedrijven en landen, en op Aarde zelf tussen ruimtevarende en nog-niet-ruimtevarende landen. Ik verwijs hiervoor ondermeer naar het artikel: “Ruimteoorlog tegen China en Ruisland (sic)” op de webplek “De Waarheid NU” (http://www.dewaarheid.nu/aug01/Ruimteoorlog_tegen_China_en_Ruisland.htm), waarin ondermeer staat:

Door Thomas Gaist
9 augustus 2015 – Het Amerikaanse defensieministerie werkt ijverig aan plannen voor een doorgedreven modernisering van haar militaire capaciteit in de ruimte, met inbegrip van nieuwe ruimtesystemen en honderden miljarden dollar extra-uitgaven voor de opwaardering van haar nucleair wapenarsenaal.

De nummer twee van het Pentagon en plaatsvervangende minister van Defensie, Robert Work, gaf tekst en uitleg tijdens een hoorzitting voor het Congres in juni jongstleden.

De VS willen een eerste bedrag van zowat 5 miljard dollar besteden voor militaire ruimtevaartsystemen, met inbegrip van communicatie-(spionage)satellieten, als onderdeel van een samenwerkingsprogramma van de inlichtingendiensten met privé-ondernemingen.

…Naast zijn plannen voor een oorlog in de ruimte en modernisering van de kernwapens bouwt het Pentagon een nieuw enorm operatief centrum voor cyber command

Ram4

Met wat fantasie extra en erg weinig denkwerk, kan men begrijpen dat voor een dergelijke oorlog allerlei “Star War”-wapens, die al lange tijd de ruimte rond onze planeet zijn ingebracht, ingezet kunnen worden. Evenals zogenaamde defensie-wapens, die ons op Aarde moeten gaan beschermen tegen inkomende asteroïden, kometen en ander ruimtepuin. Deze zouden gemakkelijk misbruikt kunnen worden om “vijandige overnames” van asteroïden te voorkomen.

Er zal mijns inziens internationaal heel hard gewerkt moeten worden om te voorkomen dat de ontmoeting met R.A.M.A. (genoemd naar de zevende avatar van Vishnu (de behouder)) straks niet omslaat in een ontmoeting met Shiva (de vernietiger).