Ruwa, Zimbabwe, 16 september 1994

Leerlingen van basisschool Ariel ontmoeten BuitenAardsen

19 juli 2016
Kees Deckers

Op 16 september 1994 hadden plm. 60 kinderen van de basisschool Ariel in Ruwa, Zimbabwe, tijdens de ochtendpauze een U.F.O.-ervaring. Een ervaring, waarbij zowel ruimtevaartuigen vlakbij de school landden als een ontmoeting plaatsvond tussen de schoolkinderen en inzittenden van deze vaartuigen. Het is niet het eerste U.F.O.-incident ervaren door schoolkinderen. Op 6 april 1966 landde bijvoorbeeld een U.F.O. nabij Westall High, een school in Melbourne, Australië, hoewel daarbij geen contact was met BuitenAardsen. Er zijn echter nog wel meer U.F.O.-incidenten geweest, waarbij kinderen niet alleen onbekende objecten zagen, maar ook ontmoetingen hadden met BuitenAardsen.

Onderstaande bestaat uit de vertaling van twee artikelen uit het tijdschrift “UFO AFRINEWS”, respectievelijk editie 11 (februari 1995) en editie 12 (juli 1995) en het helaas onvolledige transcript van de video: “Zimbabwe UFO Child Conactee (sic) Speaks Publicly For The 1st Time”. Deze video verscheen op 21 juni jl. op het internet en laat Emily Trim aan het woord, één van de schoolkinderen die de BuitenAardsen ontmoetten tijdens de ochtenpauze van de school, nu bijna 22 jaar geleden (https://www.youtube.com/watch?v=jaLvp-BkqAo).

Uit “UFO AFRINEWS” editie 11 (februari 1995)
Het tijdschrift “UFO AFRINEWS” werd tussen 1988 en 2000 gepubliceerd door Cynthia Hind. Zij was één van de eerste onderzoeksters ter plekke om de kinderen, die getuige waren van het U.F.O.-gebeuren bij de Ariel School, te interviewen. Alle 22 uitgaven van het tijdschrift zijn te vinden op de webplek “UFO AFRINEWS” en als P.D.F.’s te lezen (http://www.ufoafrinews.com/resources.html).

ruwa1

De kinderen van de Ariel School – Zaak Nº 96
Ruwa, Zimbabwe

 Vrijdag 16 september 1996 was een prachtige dag. Helder en warm, met de zon fel in een intens blauwe lucht. Rond 10:00 uur begon het behoorlijk heet te worden en toen de kinderen op de basisschool Ariel buiten werden gelaten voor de ochtendpauze, renden ze schreeuwend en roepend naar elkaar naar buiten, uit pure vreugde om voor tenminste een half uur vrij te zijn. De onderwijzers waren allen in de personeelskamer voor de wekelijkse onderwijzers-bijeenkomst en de enige volwassene op het schoolterrein was mevrouw Alyson Kirkman, een fysiotherapeute, die als vrijwilligster de snoepwinkel bestierde.

ruwa2

Kort na 10:00 uur bemerkten enkele kinderen iets vreemds. Voorbij hun speelterrein, dat besprenkeld was met verscheidene groepjes bomen, de rest grotendeels bestaand uit ontruimde grond, bevond zich een gebied met struikgewas. De grond daar behoorde aan de school en hoewel pogingen waren gedaan om het te ontruimen en egaliseren, was het eigenlijk nog altijd ruig gebied: Lang gras met doorns en andere inheemse struiken en bomen, en kreupelhout dik en zwaar genoeg om een kind te verbergen, als die zich er in zou wagen, groeiden er op een rommelige en warrige wijze. Daarnaast wist niemand wat voor gevaarlijke kleine dieren, zoals slangen, jakhalzen, ongeïdentificeerde spinnen, schorpioenen enzovoorts er zich in het gras schuilhielden.

Mevrouw Kirkman vertelde mij, dat toen de kinderen de snoepwinkel binnen kwamen rennen, opgewonden pratend over “een kleine man, die rond rende met een band rond zijn hoofd en in een pak-uit-één-stuk”, ze volslagen sceptisch was. Misschien, zei ze, probeerden ze haar uit de snoepwinkel te krijgen, waar er snoep, koek en natuurlijk het snoepgeld was. Ze weigerde de winkel te verlaten! Haar kind, Fifi (10), vertelde haar later, dat zij een klein, witachtig object zagen landen, ongeveer honderd meter van waar zij zich bevond. Het gloeide. Het kwam daarop naderbij en had een soort gouden kleur. Sommige kinderen waren erg bang.

Intussen waren van de 250 kinderen op de school meer dan 60 getuige van een buitengewoon gebeuren. Terwijl ze toekeken zagen ze ongeveer drie of vier objecten het ruige struikgewas binnenkomen. Het licht van de objecten was zo hel, dat het moeilijk was de vorm te bepalen, hoewel verscheidene kinderen schotelvormige objecten zagen, die langs de hoogspanningslijnen aankwamen en tenslotte in de ruigte tussen de bomen landden. Er waren één groot object en twee of drie kleinere. Ze konden een zoemend geluid horen en een fel wit, zilverachtig licht zien, die van de objecten kwamen. De kinderen waren allemaal een beetje bang, terwijl ze ook nieuwsgierig waren.

Guy G. (11), één van de meer mondige rapporteurs, zei: “Ik was eerst opgewonden, maar toen zag ik één van de kleinere jongens huilen en toen ik hem vroeg waarom, zei hij dat hij bang was. Toen werd ik ook bang.”

Tertia N. zei, dat het licht een gouden, glanzend object was met een klein lichtje dat aan- en uitging. Toen zij het voor het eerst zag, leek het op een potlood in de lucht, met een glanzend licht aan de achterkant. Er waren vele beschrijvingen, maar Colin Mackie, de hoofdmeester, had de helderheid van geest om alle kinderen terug in hun klassen te krijgen en ze te vragen om te tekenen wat ze hadden gezien.

Een fascinerende reeks van tekeningen verscheen en er waren vele verschillen in het vaartuig. De meesten van de oudere (12 jaar oude) jongens zagen poten, lijkend op in de grond gegraven tanden (takken van een gewei); maar in sommige gevallen waren ze meer ongewoon. In één tekening leken de poten op spinnepoten, iets wat ik verschillende keren eerder had gehoord in eerdere zaken (zie de Megan Quezet-Zaak, Mindalore, Zuid-Afrika, in “UFO African Encounters”).

Waar de tekeningen het meest consistent in waren, was in de beschrijvingen van het kleine wezen dat de kinderen uit het vaartuig hadden zien komen. Hij was ongeveer één meter lang, gekleed in een glanzend zwart pak-uit-één-stuk, vergelijkbaar met een “wet suit”. Hij had lang, zwart haar en een groot hoofd.

ruwa3

Eén meisje, geïnterviewd door “SATV”, zei dat hij armen en benen had als een mens, maar zijn hoofd was groter dan een normaal hoofd. Ook had hij grote, zwarte, schuinstaande ogen. Eén ouder meisje (12) zei dat ze het niet goed kon zien, maar de neus was klein en de mond was een kleine, rechte lijn. Echter, de ogen waren heel groot en schuin (dit werd aangegeven met haar handen, die een langwerpige O vormden).

ruwa4

Guy G., de ogen illustrerend, toonde ze laag op de wangen, en schuin omhoog, heel groot en donker. Guy, die zelfverzekerd was en het meest mondig (van de geïnterviewden), zei dat hij juist buiten gekomen was op de speelplaats, toen hij de kinderen allemaal zag rondzwermen aan het eind van de speelplaats, dus rende hij er naar toe om te zien wat er gaande was. Hij zag een vaartuig/voertuig tussen de bomen. Hij zei dat het zwart en groen gestreept was en wees naar zijn tekening ervan.

Dan zag hij er een kleine man (ongeveer één meter lang) uitkomen en het terrein oversteken naar de speelplaats. Hij kon zien dat de kleine man gekleed was in een zwart, glanzend pak (zoals een duikpak); dat hij lang, zwart haar had en zijn ogen, die lager op de wangen leken dan onze ogen, waren groot en langwerpig. De mond was slechts een spleet en de oren waren nauwelijks waarneembaar.

De tragedie van Guy’s verhaal is, dat toen hij naar huis ging, geen van zijn beide ouders, hoewel ze toegaven dat hij gewoonlijk geen leugens vertelde, zijn verhaal wilden geloven. Op één van de talrijke video’s, die van de kinderen en hun beschrijvingen van het gebeuren zijn gemaakt, zei Guy: “Wel, als ze me niet geloven, is er niets dat ik daar aan kan doen, maar ik zal het allemaal binnen mij bewaren.” Wat een beangstigende aanklacht tegen onze maatschappij, dat wanneer we geconfronteerd worden door iets dat we niet begrijpen, we niet eens proberen onze geest open te stellen voor het gebeuren. We gooien het gewoon weg, totaal, omdat het niet binnen ons directe bewustzijn past.

Barry D. vertelde mij, dat hij het vaartuig de schoolgrond had zien binnenkomen langs de hoogspanningslijnen. Voor enige tijd nu, zijn onderzoekers er van op de hoogte dat deze ongeïdentificeerde objecten onze electriciteit nodig hebben en ons water. Ik heb gevraagd of er een dam nabij de school was en werd verteld dat er één was. Maar dat die bijna droog was (Zimbabwe heeft de laatste jaren te kampen gehad met droogteproblemen en de Ariel School, zoals vele andere, heeft een betere watertoevoer nodig).

Tertia N. zei, dat zij en enkele vrienden hadden toegekeken, hoe het object landde en toen verdween het gewoon.

Barry D. zei, dat hij drie objecten had zien overvliegen, met flitsend rode lichten. Ze verdwenen en verschenen bijna direct daarop opnieuw, maar op een andere plek. Dit gebeurde ongeveer drie maal. Toen kwamen ze en landden nabij enkele eucalyptusbomen. Barry zei, dat het grootste object ongeveer de grootte van zijn duimnagel had op armlengte afstand.

Sommige van de kinderen zagen een kleine man gekleed in zwart verschijnen op de top van het grote voertuig. Hij was dun en mager met een broodmagere nek en ogen ogen die groot waren en schuin. Barry zei, dat ze op rugby-ballen leken.

Toen dat alles gebeurde, trok er een sterke wind over hen heen.

Er is duidelijk veel meer met betrekking tot dit incident dan tot nu toe is ontdekt en we zullen er verder over rapporteren in “UFO AFRINEWS” editie 12.

Dit is een extreem interessante zaak, omdat er zoveel getuigen zijn en ik heb er geen enkele twijfel over dat wat de kinderen zeggen, is wat ze zagen. Zelfs verfraaiingen kunnen de basis niet wijzigen van wat er die dag in september 1994 werd gezien. Onthoud, er is veel meer te bediscussiëren en we zullen uw vragen, commentaren en bijdragen op prijs stellen.

 Uit “UFO AFRINEWS” editie 12 (juli 1995)

Ariel School-rapport (gecontinueerd)- Zaak Nº 96

De Ariel School-zaak ontwikkelde zich veel verder toen de kinderen een interview werd afgenomen door dr. John Mack. Hij besteedde twee dagen met hen te spreken en was in staat om heel veel meer informatie aan het licht te brengen. Ik ben er zeker van dat hij dit zelf zal rapporteren op een latere datum.

Ik heb ook uitgevonden, dat sommigen van de kinderen een “sigaarachtig” object zagen op de donderdag, 15 september 1994, de dag vóór de algemene waarneming. Eén jonge jongen zei, dat toen hij met zijn moeder naar school fietste – op klaarlichte dag – op 15 september, zij een object voor zich uit zagen. Deze waarneming werd geverifieerd door drie kleine meisjes, die op de speelplaats zaten op de donderdag en het mysterieuze object, “gelijk een sigaret in de lucht”, heel kort waarnamen, waarop het verdween. Dit rapport wordt onderzocht en zal gerapporteerd worden in een latere editie.

Fiona, 9 jaar, zei, dat ze op de vrijdag dit vreemde object, erg hel, in het struikgewas kon zien en iets donkers op het object. Maar ze kon het niet identificeren als een “kleine man”, ze zegt: “Het kon een tak geweest zijn of zoiets.”

Ik was onder de indruk van de eerlijkheid van de kinderen. Als ze niet zeker waren, aarzelden ze; als ze zeker waren, spraken ze snel en zeker.

Het betrof een dwarsdoorsnede van Zimbabweanen: Zwarte, Afrikaanse kinderen van verschillende stammen, gekleurde kinderen (een kruising van zwart en wit), Aziatische kinderen (met ouders geboren in Zimbabwe, maar wiens grootouders van India gekomen waren) en witte kinderen, de meesten geboren in Zimbabwe, maar wier ouders of van Zuid-Afrika of van Engeland waren.

De Ariel School is een particuliere school met klassen van de kleinste 5- en 6-jarigen tot klas 7 met kinderen van 11 en 12 jaar. De school is duur en de standaard van kinderen is van een redelijk hoog intellectueel niveau. De meesten van de ouders leven in het gebied, maar verscheidenen komen van Harare en rijden elke dag ongeveer 20 kilometer naar de school.

ruwa5

Duidelijk is dat er culturele verschillen zijn. Toen Guy G. twee kleine jongens vroeg, waarom ze huilden, zeiden beiden dat de kleine man in zwart “kwam om hen op te eten”. Zij waren duidelijk zwarte kinderen, daar westerse ouders (voor zeker tientallen jaren) hun kinderen niet meer dreigen met demonen, die komen en je opeten. Maar dit is nog altijd een onderdeel van de Afrikaanse cultuur, waarin “de Tokolosh heel goed kinderen kunnen verzwelgen, als zij ondeugend waren”.

Aan de andere kant waren de meeste witte kinderen – hoewel niet allen – bekend met U.F.O.’s. Dus waar zij tekeningen maakten, werden die vaak geïdentificeerd als een “U.F.O.” en de kleine mannetjes in zwart werden met “BuitenAardsen” geëtiketteerd. In tekeningen van andere ethnische groepen was de etikettering anders: De kleine mannen werden “ongeïdentificeerde personen” genoemd en het vaartuig – of wat dan ook – werd “de machine” of “het object” genoemd.

Farai M., 11 jaar, was het met Guy’s beschrijving van het object eens, dat het gestreept was met groen, zwart en zilver.

Eén van de jongens vertelde me, dat hij eerst dacht dat de kleine man in zwart misschien Mevrouw Stevens’ tuinman was, maar toen zag hij dat het figuur lang, steil haar had, “niet echt als Afrikaans haar”, dus realiseerde hij zich dat hij zich had vergist!

Kort na het gebeuren (zeker binnen 7 dagen), reed Gunter Hofer naar de Ariel School en met gebruikmaking van een kaart van het gebied – zie tekening – nam hij op verscheidene plekken monsters van de grond.

ruwa6

Deze werden vervolgens kosteloos geanalyseerd door het Chemie- en GrondOnderzoeksInstituut van het Departement voor Onderzoek en Specialistische Diensten en de resultaten werden voor ons vereenvoudigd door dr. Keith Viewing, nu gepensioneerd van de Universiteit van Zimbabwe. Hoewel er enkele anomalieën waren, waren er helaas geen, die speciale betekenis hadden en dr. Viewing stelde voor dat een beter en misschien meer relevant resultaat verkregen kon worden van het Instituut voor MijnbouwOnderzoek aan de Universiteit. Dus dit is onze volgende stap.

Een belangrijke kwestie om in ogenschouw te nemen is, dat de kinderen twee landingsplaatsen aanwezen, de eerste was waar het vaartuig de grond als eerste raakte – bij de derde electriciteitspaal vanuit hun gezichtspunt – en het tweede landingspunt, waar de kleine mannen tevoorschijn kwamen.

Ik heb altijd volgehouden dat één of twee bezoeken voor elke belangrijke U.F.O.-zaak niet voldoende zijn; het is een doorgaande oefening en hoewel 10 maanden zijn verstreken sinds de waarneming is het gebeuren nog altijd stevig geëtst in de hoofden van de kinderen. Ik hoop dit – vanwege bereikbaarheid – een doorgaande oefening te maken. Ik realiseer mij maar al te goed, dat zelfs maaanden of jaren na het gebeuren, factoren van enorm gewicht aan het licht kunnen komen. En elk bewijs om dit fascinerende mysterie op te lossen is zeker zijn gewicht in goud waard, toch?

Tijdens de interviews met de kinderen werden verscheidene significante, directe verklaringen gedaan. Deze worden hieronder geciteerd.

Eén jong meisje zei, dat toen zij eerst keek, ze drie figuren zag: Eén in rood, één in wit en één in zwart. Die in het zwart zat op het “ruimteschip”. Dit was de eerste keer dat het woord “ruimteschip” werd gebruikt. Ze gaf toe, dat zij had verondersteld, dat wat zij zag een U.F.O. was.

Guy G. zei, dat de objecten schotelvormig waren en tussen de bomen glinsterden voor ze landden. Hij wees naar de landingsplaats die bij de derde paal vanaf de schoolgrond was en de objecten waren langs de electriciteitskabels naar dit gebied toegekomen. Over de kleine man, zei Guy: “Hij was nogal licht in kleur, niet zwart. Zijn kleren waren zwart. Maar er was geen geluid. En ze verdwenen in de vallei daar beneden (onder de landingsplek).”

Oriana: “Ik zag deze zwarte stok, een heel dun, lang ding bovenop het zilveren ding.”

Colin Mackie, hoofdmeester: “Ik weet zeker dat de kinderen iets zagen. Ik geloof niet noch wèl, maar zij zagen zeer zeker IETS. Ik ben het er mee eens dat het iets natuurlijks kan zijn, waar wij niet bekend mee zijn, maar het is zeker gezien door de kinderen.”

Nathaniel zei, dat hij “een schip” op de grond zag landen. Het had een langwerpige romp met een platform rond de zijde en een kleine man in zwart rende rond. Hij was ongeveer één-plus meter lang.

Luke N.: “Ik zag de kleine man. Hij had lang zwart haar en was totaal in het zwart. Hij leek op een schaduw van iets.”

Trevor: “Ik liep naar de school, omdat de bel was gegaan en ik zag flitsen van licht uit de hoek van mijn oog.”

Daniel M.: “Ik zag dit zilveren ding tussen de bomen, met één ding dat aan de zijkant zat en een andere op de top. Toen waren ze heen en weer aan het rennen. Het leek op een echte persoon, maar het was behoorlijk mollig/dik (de enige vermelding dat de kleine figuur “mollig/dik” was). Eerst dacht ik dat het iemand van het terrein was (het arbeiders-onderkomen), die aan het grappen maken was, maar zijn haar was niet als het gewone Afrikaanse haar – erg krullerig en dicht tegen het hoofd – het was bijna als het haar van een hippie, lang en zwart.”

Emily B.: “Ik zag de kleine mannen met behoorlijk lang zwart haar en grote, zwarte ogen. Zij draaiden zich om en staarden naar mij en gingen terug in een soort van schip. Er was maar één schip en enkele kleinere eromheen verspreid. Ik kon hun grote ogen en lange haar zien. Ik zag ze heel zeker!”

Charity S.: “Ik zag dit zilveren ding en een persoon in zwart ernaast. Het leek op een schotel.” Toen ze door Tim Leach van de B.B.C. gevraagd werd of ze van U.F.O.’s had gehoord, antwoordde Charity: “Ik heb niet eerder van U.F.O.’s gehoord.”

 ruwa7

Emma C.: “Ik zag de objecten verdwijnen. Ze gingen ongeveer een meter omhoog en toen verdwenen ze. De kleine mannen droegen kleren, die heel, heel glanzend zwart waren. Zoals een duikpak en nauwzittend. Ik zag een glimp van zijn gezicht; zijn ogen waren groot. Ik dacht dat zij BuitenAardsen van een andere planeet waren.”

Lisa P.: “Ik zag dit zilveren ding op zijn zij liggen. Een man gekleed in zwart kwam eruit. Hij had grote ogen. Ik dacht dat het een BuitenAardse was en toen dacht ik dat het de tuinman was.”

ruwa8

Eerder die dag zei mevrouw Stevens, wier boerderij vlak bij de school is, dat zij in de vroege ochtend was opgestaan om naar het toilet te gaan, toen ze een enorme, oranje gloed zag vanuit haar raam, boven haar kippenhok. Het leek op een grote, ronde bal. Ze had nog nooit eerder zoiets als dit gezien en rende naar haar man om hem te roepen; maar toen hij kwam, was het weg!

Hoe taxeert men een waarneming als deze? Hadden de kinderen een grote fantasie of droomden zij? Is de gehele U.F.O.-ervaring een geestelijke afwijking, waarmee we niet bekend zijn? Waren de kinderen – zoals gesuggereerd door een vriend – in een staat van hysterie, zoals kort geleden gebeurde in enkele meisjesscholen in Zimbabwe? Maar in het uitzoeken van dat laatste, bleken de hysterische meisjes in de puberleeftijd (14, 15 en 16 jaar oud) en het waren alleen meisjes. Hier waren evenveel – of misschien wel meer – jongens bij betrokken en de leeftijd van de getuigen liep van 7 tot 12 jaar.

Niets van dit alles bewijst iets, noch in de ene noch in de andere richting, maar men kan niet helpen te voelen dat er een mededeling/bekendmaking wordt gedaan. Wat het is, wel, zoals John Mack zegt, dat is de vraag!

Vertaling gedeeltelijk transcript video met Emily Trim (juni 2016)

In een video op 21 juni 2016 op de webplek “YouTube” geplaatst door “Earth Mystery News”, spreekt Emily Trim, één van de schoolkinderen die getuigen waren, voor het eerst voor publiek over haar ervaringen van die dag in september 1994.

Helaas laat de geluidskwaliteit te wensen over, maar er is een transcript gemaakt van hetgeen Emily zelf heeft gezegd. Dit transcript is terug te vinden op de webplek van “Earth Mystery News” (http://earthmysterynews.com/2016/06/21/zimbabwe-ufo-child-conactee-speaks-publicly-for-the-1st-time/):

Video: Zimbabwe UFO Child Conactee Speaks Publicly For The 1st Time https://www.youtube.com/watch?v=jaLvp-BkqAo

Gepubliceerd op 21 jun. 2016

Eén van de meest buitengewone U.F.O.-ervaringen die een groep kinderen betrof vond plaats op 16 september 1994. Ongeveer 60 kinderen tussen de 5 en 12 jaar speelden buiten hun school aan de rand van de hoofdstad van Zimbabwe, toen zij een groot ruimteschip en verscheidene kleinere vaartuigen over het struikgewas zagen glijden. Het ruimtevaartuig landde naast hun speelplaats. De kinderen beweren dat zij werden benaderd door wezens van de schepen en dat de gehele ontmoeting ongeveer 15 minuten duurde.

Emily Trim was één van die kinderen. Als een jonge student aan de Ariel basisschool nabij de stad Ruwa in Zimbabwe, werd het incident beroemd gemaakt, toen het als nieuws werd verslagen door de B.B.C., die de kinderen kort na het gebeuren interviewde. Harvard psychiater Dr. John Mack reisde naar de school om de kinderen te interviewen en hun buitengewone verklaringen vast te leggen.

Tot op de dag van vandaag heeft het gebeuren nog altijd invloed op haar, zegt zij. Op slechts een meter afstand staand van de wezens, gelooft zij dat ze boodschappen werd gegeven. Ze is mysterieuze en prachtige beelden gaan schilderen en tekenen, waarvan zij voelt dat zij een manifestatie zijn van de boodschappen, die zij ontving.In deze video spreekt Emily Trim voor het eerst voor publiek tijdens de “Alien Cosmic Expo 2015”. Haar emotionele getuigenis brengt de diepte van haar persoonlijke, ontroerende ervaring over van een kind, dat van aangezicht tot aangezicht stond met een BuitenAards wezen.

Copyright 2015 Earth Mystery News

Emily Trim:

Ik was een getuige van het Ruwa, Zimbabwe-gebeuren. Ik was net iets ouder dan 8 jaar, toen dit plaatsvond. Ik werd geboren in Canada. Ik kom van een familie van vijf. Ik heb een broer en een zus. Mijn broer was ook op de school gedurende het gebeuren. Mijn ouders zijn missionarissen van het Leger des Heils. Dat was waarom we in Ruwa, Zimbabwe waren. We waren daarvoor in Zaïre, gingen daarna naar Zim, en we zaten allemaal op Ariel, wat een heerlijke school was. Ik ben echt heel dankbaar voor die ervaring, het U.F.O.-verschijnsel daar gelaten. Het was een prachtige plek om te leven en te zijn.

Dus op die dag… Ik kan alleen over mijn eigen gezichtspunt spreken en waar ik was. Elk kind was op een andere plek van de speelplaats. Maar het was pauze en klaarlichte dag… en we deden gewoon ons normale ding… spelletjes spelen. Er waren grenslijnen rond de speelplaats en één van de spelletjes, die mijn vriendin en ik speelden, was om over de grenslijnen heen en weer te springen. Toen hoorden we een hoge toon frequentie geluid, en – buiten ons gezichtsveld – zagen we een flits en een vaartuig. En het is erg moeilijk om tijd te beschrijven op dat moment, dus ik heb geen idee hoe lang dit alles gebeurde. Alles dat ik kan vertellen is dat twee wezens naast Lisa en mij meesprongen. En… zij waren nieuwsgierig. Zij raakten de grond niet aan (onverstaanbaar) … zij leken ons bijna na te apen. Opeens waren ze recht voor ons. Ik beschrijf ze als zijnde op ongeveer armlengte afstand. En we waren bevroren. Telepathische beelden begonnen over mijn gezicht te gaan… communicatie door de ogen… dat is alles, waarop ik het kan beschrijven. Het was alleen maar beeld na beeld na beeld. Eén van de andere meisjes, die naast mij stonden, zij kreeg meer communicatie over het milieu, en voor mij was het meer over technologiegebruik en (onverstaanbaar) gebruik van technologie.

(Moderator spreekt helder, transcriptie niet noodzakelijk). (Hij zegt ondermeer: Er is een goede manier om technologie te gebruiken, er is een slechte manier om technologie te gebruiken. K.D.).

Emily: Ik zal gewoon … Ik zal die dag nooit vergeten.

Vraag uit het publiek: Heb je andere ervaringen gehad met hetzelfde wezen?

Emily: Ik weet niet of het precies hetzelfde wezen is, maar wat ik kan zeggen… Ja.

Emily beschrijft één van haar schilderijen: Dus toen we spraken over de tijd (van het gebeuren, dat) ik hier uitbeeldde. Ik weet niet wanneer ik mij ga realiseren wat ik teken. Het komt er gewoon uit. Voor mij is het als een energie, die overal om ons heen is, die veroorzaakt dat tijd op dat punt stopt. (onverstaanbaar, inclusief beschrijving van het gevoel bevroren te zijn).

Vraag uit het publiek: Kun je uitleggen wat de andere wezens, die naar haar (sic) toe zijn gekomen, voor zover je weet, er uitzien.

Emily: Je bedoelt wanneer ik ervaringen heb? (Ja). Laat ik gewoon zeggen dat zij perceptie kunnen wijzigen, zodat zij kunnen veranderen om je je bijna een beetje meer comfortabel te doen voelen met wat je hebt gezien. De laatste ontmoeting waren grijzen. Een gezicht ging heen en weer tussen een wezen en een leeuw.

(Moderator spreekt).

Internet reference (30-06-16): https://www.youtube.com/watch?v=jaLvp-BkqAo

Eerdere informatie over de Ariel School U.F.O.-zaak op UFOWIJZER

Paul Harmans, voormalig eigenaar van UFOWIJZER, besteedde in 2008 al een artikel aan de Ariel School U.F.O.-zaak, met de titel: De Dag Dat De Buitenaardsen Landden (16 april 2008 (http://www.ufowijzer.nl/tekstpagina/ArielSchool1.htm)).

Daarnaast plaatste hij op 2 oktober 2011 een video op “YouTube”, dat is terug te vinden onder de titel: Tineke in Zimbabwe / UFO-interview met schoolkinderen / uitzending 27-3-1996 (https://www.youtube.com/watch?v=g41mxGQPp0k).